Ik wil jou graag meenemen in mijn verhaal, ik wil jou vertellen waarom ik zelfliefde zo belangrijk vind en waarom ik andere vrouwen wil helpen en leren om ook zichzelf liever te zien.

 

2009-2010

We keren eventjes terug naar het tweede middelbaar.

Voor mij, op mentaal vlak, een van de zwaarste jaren dat ik al meemaakte. Ik werd gepest. Doordat ik jaaaaren geduimd heb, heb ik mijn tanden en bovenkaken helemaal naar voor geduwd. Ik heb sowieso een heel smal gezichtje, doe daar nog lichte flaporen bij en je hebt de perfecte mix voor een ‘muis’.

Een volledig schooljaar werd ik gepest voor mijn uiterlijk, ook na school ging dit nog door (thank god dat dit nog voor social media was).

Ik kwam elke dag wenend thuis, en was zo blij wanneer ik met de hakken over de sloot geslaagd was en het tijd was om naar een andere school te gaan.

 

De jaren die volgden waren heftig, puberteit, mezelf leren kennen, beginnen uitgaan, de eerste vriendjes en what not.

Mijn uitgaansjaren waren om het kort te houden, zeer losbandig. Ik ging elk weekend uit, ik genoot van de aandacht en was hopeloos op zoek naar liefde van iemand anders. Dit zou me beter doen voelen en dan zou ik echt gelukkig zijn en weet ik veel wat ik mezelf nog wijsmaakte.

Da was dus geen waar é.

 

Pas later besefte ik dat ik mezelf volledig kwijt was, en dat het uitgaan en de vriendjes en situationships allemaal een coping mechanisme waren.

Eindelijk stond ik in de spotlight, al was het voor de verkeerde reden, daar was ik toen totaaaaal niet mee bezig.

Tot ik op mijn 20ste mijn eerste serieuze relatie had en ik mezelf helemaal verloor.

 

2016

Ik probeer het kort te houden, maar zou eigenlijk een boek kunnen schrijven over deze relatie en dit onderwerp. Misschien doe ik dit ooit nog wel, who knows hehe. Anyway, terug naar mijn verhaal.

In 2016 was ik samen met, wat achteraf bleek (eens mijn ogen terug open waren), een narcist. Maanden manipuleerde hij mij, trok hij me weg van mijn familie en vrienden en palmde hij mij volledig in. Allemaal uit liefde dacht ik toen, I know, naïef maar bon, allemaal gemakkelijk gezegd achteraf.

Enkele situaties die ik meemaakte zijn bijvoorbeeld...

... ik was een egoïst omdat ik een etentje had met mijn werk, en hij dus ‘niets’ kon doen die avond en ik geen oplossing voor hem had gedacht, maar enkel met mijn eigen etentje bezig was.

... ik te lang op stal bleef plakken en ik dus zogezegd liever tijd met mijn paard en eigen stalvrienden spendeerde, dan met hem.

... ik werkte als flexi nog bij in het weekend, maar dat kon niet zijn want ik was te weinig bij hem (ik woonde bij hem en we zagen elkaar elke avond)

.... ik sprak op een feestje te lang met zijn beste vriend, hij was ervan overtuigd dat hij een oogje op mij had, en ik hem aan het uitdagen was.

... ik ben onverantwoordelijk omdat ik geen maandverband bij heb als vrouw (news flash, vergeet dit nog steeds regelmatig lol)

... ik was een slet omdat ik in mijn ondergoed in de tuin aan het zonnen was ipv in een bikini

 

You get the picture, ookal is dit nog maar een kleine greep uit alles wat ik in die, slechts (thank god), 5 maanden meemaakte.

Tot op mijn 21e verjaardag, mijn ogen plots openden. Ik zag opeens in hoe f***ed up en toxic die situatie was en besefte dat ik hier niet mee door kon.

Dus op mijn verjaardag vertelde ik hem dat ik niet verder wou. Dat het voor mij niet meer kon, ik was op. Ik was op om constant 100% te moeten geven en maar terug te krijgen wanneer het hem uitkwam.

Hij smeekte me om nog een kans, zou erop letten en me meer vrijlaten en minder tijd opeisen. People pleaser dat ik ben, gaf ik hier aan toe.

De volgende ochtend was hij z’n belofte alweer vergeten, dus zei ik hem, opnieuw, dat ik het echt niet meer zag zitten.

Het heeft nog 2 dagen geduurd voor hij de break up aanvaarde.

 

Pas nadat de relatie dan eindelijk gedaan was, besefte ik meer en meer wat er allemaal was gebeurd.

Maar ik besefte vooral, dat ik in het hele gebeuren mezelf volledig was verloren. Ik luisterde niet naar m’n omgeving, negeerde alle signs die er waren en praatte alles zelf goed.

Maar waar ik het het moeilijkst mee had? Ik was zó kwaad op mezelf, hoe kon ik het zover laten komen? Waarom durfde ik niet voor mezelf opkomen? Hoezo kon ik dit allemaal laten gebeuren?

Dus ik vluchtte, ik zou voor m’n eigen geluk kiezen en m’n droom om de wereld rond te reizen achterna gaan.

 

2016

Op 2 maand tijd, regelde ik alles om voor 6 maand naar Canada te vertrekken. Wat uiteindelijk niets voor mij bleek, want ziek van de heimwee, keerde ik na 2 weken al terug naar huis, woeps.

Maar; ik durfde wel voor mezelf kiezen. Ik herinner me nog dat ik stuurde met mijn mama en toen zei ‘ik ben naar hier gekomen om voor mijn eigen geluk te kiezen, maar ben hier niet gelukkig, dus ik keer terug.

Lesson learned: vluchten helpt niet

 

2025

En nu eventjes een fastforward, gedurende de jaren, ben ik me bewust geworden van alles wat er is gebeurd en welke invloed dit op mij heeft gehad.

Ik ben bewust aan mijn zelfliefde beginnen werken en heb geleerd dat ik genoeg ben.

Don’t get me wrong, er is nog steeds veel werk aan de winkel. Ik ben nog steeds niet 100% comfortabel om op video te spreken, ik ben nog steeds een enorme people pleaser en ben vaak nog onzelfzeker.

It’s a journey, not a race.

 

Ik weet dus hoe het voelt om heel laag te zitten. Net daarom kies ik er nu voor om keihard voor mijn droom te gaan. Om mezelf te laten zien.

En dat wil ik jou ook geven, die (veer)kracht om telkens terug door te gaan.

Dat podium die jij zo hard verdient en die prachtige, tijdloze beelden, zodat je jezelf door mijn lens kan zien en ook terug van jezelf kan gaan houden.