Het is iets die me al lang bezighoudt. Zelf heb ik hier natuurlijk ook mee te kampen gehad, en ik denk dat dit voor ieder mens vroeg of laat wel realiteit word.

 

Ik overwon het, gelukkig maar, want ondertussen ben ik 4 jaar samen met m'n vriend, hebben we een huis en een kindje samen en we groeien nog steeds elke dag meer en meer als een team. Maar dat kwam natuurlijk niet zomaar. Ik zette als eerste de stap, wat best moeilijk was voor 2 grote redenen: 1 de angst om afgewezen te worden 2, ik leerde Gregory kennen via mijn werk, als het dus niets ging worden moesten we wel nog professioneel kunnen samenwerken, en niet alleen ik maar ook m'n collega's.

Hier is hoe ik het uiteindelijk aanpakte:
Ik ging eerst analyseren welk gevoel het precies was dat ik kreeg. Welke gedachten kwamen er in mij op wanneer ik eraan dacht om hem een bericht te sturen?

1. Wie zit nu te wachten op een bericht van míj?
2. Wat als hij een vriendin heeft?
3. Wat als hij absoluut niet op zoek is naar een relatie?
4. Wat als het niets wordt?

Het zijn sowieso allemaal vragen waar jij ook al eens mee te maken kreeg.

Ik ga verder met deze 4 vragen, analyseer ze en geef er mijn kijk op.

1. Wie zit te wachten op een bericht van míj?
Deze vraag kwam voort uit het feit dat ik mezelf niet graag genoeg zag. Ik geloofde niet in mijn eigen waarde en was er dus ook van overtuigd dat dit de waarheid was.
Ik ging nadenken en lijstte voor mezelf op wie er mij wel graag ziet, wie er mij accepteert en graag tijd met mij spendeert. Toch wel een handvol mensen 🤣 Hij kende mij nog niet, wie was ik, om in zijn plaats te oordelen? Ik moest hem zelf de kans geven om mij te leren kennen en dan maar zelf een oordeel te vellen.

2. Wat als hij een vriendin heeft?
Dan is hij hopelijk eerlijk tegenover haar en zegt hij op een respectvolle manier 'ik heb een vriendin'. No biggie, alleen maakte ik het punt veel groter in mijn hoofd.
Want dan was ik de tr*t die de vriend van iemand anders zou afpakken... Terwijl ik het oprecht niet zou geweten hebben.

3. Wat als hij absoluut niet op zoek is naar een relatie?
Dan zegt hij dit ook gewoon eerlijk 😅 Alweer een perfect voorbeeld van hoe we als mens dingen overdenken en van een mug een olifant maken.

4. Wat als het niets wordt?
Dan was m'n hart misschien weer even gebroken, maar ook dat zou ik overleefd hebben. Het kan misschien ongemakkelijk zijn als je elkaar nog vaak tegenkomt, maar dat zou dan ook het grootste probleem geweest zijn.

Alles wat we onszelf dus wijsmaken, is achteraf gezien echt wel miniem en soms zelf ronduit belachelijk.

 

Vanwaar komt dan wel onze angst om afgewezen te worden?

Het korte antwoord: ons oerbrein.
Vroeger, wanneer we als mensheid nog moesten jagen, wanneer er nog meer wilde dieren liepen dan mensen, was het belangrijk om bij een groep te horen. Bij een groep horen betekende grotere kans op overleven. Wanneer je werd afgewezen, en alleen was, was de kans veel groter dat je een prooi zou worden.
Ook betekende alleen zijn, dat je niet kon voortplanten. Je zou altijd eenzaam zijn en eenzaam sterven.
In onze hedendaagse maatschappij is dit natuurlijk niet het geval, maar dat weet ons brein niet. De belangrijkste functie van ons brein is nog steeds overleven. Vroeger betekende afwijzing, dat je 9/10 zou sterven. Daarom is ons brein zó bang om afgewezen te worden.

Daarnaast heb je nog ons ego. Het doel van het ego is ook om je veilig te stellen, te beschermen. Dus je ego komt met de meest belachelijke excuses af, om toch maar niet afgewezen te worden.
Door dit te gaan beseffen, kan je op een heel andere manier naar bepaalde situaties kijken. Het is altijd een goed idee om even afstand te nemen van een situatie en er dan met een andere visie op te kijken.